Click here to load reader

Gvpresent herfst 2014 Strijders!

  • View
    223

  • Download
    2

Embed Size (px)

DESCRIPTION

Het herfstnummer 2014 van het blad voor alle militairen, defensiemedewerkers en hun thuisfront van de Diensten Geestelijke Verzorging. "Thuis op vele fronten".

Text of Gvpresent herfst 2014 Strijders!

  • Thuis op vele fronten

    HERFST 2014

    P R E S E N TGV

    Ooggetuigen vliegramp MH17

    GV-er aan de drugs

    Russisch DNA ontcijferd

    Genocide schokkend actueel

    Strijders!

  • GV Present | Herfst | 2014

    De afgelopen maanden lijken wel een aaneenschakeling van trieste gebeurtenissen

    die velen van ons geraakt hebben tot diep in het hart: de ramp met de MH17 en

    daarmee de levens die zo plots en zinloos zijn weggenomen, de onheilspellende

    gebeurtenissen in de Oekrane, IS die dood en verderf zaait in Irak, de situatie in Syri

    die stabiel hopeloos is. En intussen, je zou het bijna vergeten, grijpt het Ebola-virus

    gestaag om zich heen in Afrika. Het is zoeken naar lichtpuntjes die hoopvol

    stemmen Ons herfstnummer staat daarom in het teken van strijders: mensen met

    geloof, visie en vertrouwen, die zich inzetten voor een betere toekomst. Op de cover

    een veteraan, die 70 jaar geleden in Normandi voet aan wal zette. In Missies het

    indrukwekkende verslag van twee geestelijk verzorgers die de hulptroepen in de

    Oekrane hebben bijgestaan. In Heroes & Villains het verhaal van een ex-junk, die

    haar verslaving te boven kwam en nu anderen wil behoeden. De IGK toont zich in

    het Biechtgesprek vol vertrouwen dat het goede in de mens zal overwinnen. Dan is

    er nog de journalist die Russische nabestaanden herenigde met hun jongens die het

    leven lieten in WO II. De Denktank, met als thema genocide, drukt ons met de neus

    op de harde feiten en de nieuwe rubriek de Overweging geeft stof tot nadenken

    over hoe wij met de wereld omgaan. Gelukkig zijn er ook de verhalen over het

    gewone leven. Zo geven FLO-renisten tips voor een goed leven na het FLO, vertelt

    een luchtmachtmajoor over het leven van alledag tijdens zijn uitzending en legt de

    Traditiekamer het belang uit van gastvrijheid in de Islam. Kortom: het herfstnummer

    geeft voldoende onderwerpen om over door te bomen nu de avonden langer

    worden.

    Claudia Bisschops [email protected]

    colofon

    inhoud

    Strijders gezocht!

    GV PresentGV Present wordt uitgegeven onder verantwoordelijkheid van de hoofden van dienst van de Diensten Geestelijke Verzorging.

    redactie: Claudia Bisschops (hoofdredacteur), Hugo Houtgast (eindredacteur), John van Eenennaam, Gsta Huijs, Gert de Wolf, Fred Omvlee (webredactie)

    redactieadres: [email protected]

    adresmutaties en afmeldinGen: [email protected]

    aan dit nummer werkten mee: Serena Bal, FLO-groep voorjaar 1999, David Gaillard, Ank van Harinxma, Hans van Heijningen, Bart Hoitink, Renee Kelder, Franklin Kramer, Charissa Meeuwenoord-Karsten, Militairen van 106 Inlesk, Erik Smit, Patrick van Straten, Piet Thielen, Marieke van Veen, Anne Zweers

    fotoGrafie en illustraties: Cynthia Amelsbeek, Maria van Rooijen, Elisabeth van Sandick, Zeagle, e.a.

    VormGeVinG: Wim Balyon (OBT)

    druk: OBT bv, Den Haag

    GV Present oP facebook en twitter: www.Facebook.com/GVPresent of www.twitter.com/GVPresentof tweet met #GVPresent

    GV Present diGitaal: www.DGV.nl

    Overname van de inhoud kan alleen geschieden met toestemming van de redactie

    ISSN: 2214-2002

    Oplage: 57.000

    Missies 3 Benidorm Bastards 6Ondertussen op facebook 9 Heroes and Villains 10Blikopener 12 Op uitzending 14De wereld in onze handen 15 DNA onbekend 18 Culinair met een bite! 21 Het biechtgesprek 22 Denktank 24 De traditiekamer 26Boek & Film 28 Op het lijf geschreven 30

    2

  • GV Present | Herfst | 2014

    Het VerHaal Van marieke

    Dinsdag 22 juli, Vliegbasis EindhovenHet is kwart voor drie. Net terug van een vergadering loop ik mijn kantoor binnen en check mijn mobieltje. Ik heb meerdere oproepen gemist. Ik bel terug en word gevraagd of ik naar het auditorium kan komen. Enmaal daar zie ik serieuze gezichten. Men is de terugkomst van de stoffelijke overschotten aan het organiseren. Aan mij wordt gevraagd of ik over twee uur klaar kan staan om naar Charkow te vertrekken. Er is psychische ondersteuning gevraagd door het LTFO. Ik sta al op de bemanningslijst. Het is even schakelen. Afspraken afzeggen. Het thuisfront informeren, tas pakken. Gelukkig heb ik

    wel het n en ander paraat, zoals een extra schone onderbroek, wat T-shirts en een tandenborstel. Een extra jasje, een haarborstel en douchegel worden mij door collegas nog in de handen gestopt.Twee uur later ben ik ingecheckt, om 20.00 uur stijgen we op met de Hercules naar Charkow. Aan boord nog een collega psycholoog, twee mensen van de explosieven opruimingsdienst en twee mannen van de cargo. Naast ons twee vrachtplaten met een onheilspellende vracht: twintig lege doodskisten.

    Woensdag 23 juli, CharkowNa een kennismaking met wat mensen van het LTFO en een paar korte gesprekken in het hotel, besluiten de psycholoog en ik naar de transfer facility te gaan. Wij willen zien wat daar gebeurt. De transfer facility is de plek waar de stoffelijke overschotten uit de trein worden gehaald om, na een check op gevaarlijke stoffen en explosieven, in een kist te worden gelegd. Als wij arriveren krijgen we meteen een korte rondleiding. Er lopen veel mensen rond op de facility, maar er heerst een bepaalde rust. De kalmte waarmee het werk gedaan wordt. Voor de check worden de in bodybags verpakte overschotten op een brancard gelegd. Zacht en beheerst. Professioneel. Het raakt me. Deze mensen weten wat ze doen. Om 17.00 uur zitten we met zijn allen in de bus terug naar het hotel. Een

    missies

    De Oekrane, net na De ramp

    Op donderdagmiddag 17 juli stortte het toestel MH17 met 298 onschuldige mensen aan boord neer in het oosten van de Oekrane. Nederland was verbijsterd. De wereld was verbijsterd. En nog steeds. Al snel reisden vele professionals af naar de plek des onheils. Onder hen ook mensen van het Landelijk Team Forensische Opsporing (LTFO) met die ene belangrijke taak: breng de slachtoffers thuis. Marieke van Veen en Ank van Harinxma, beiden humanistisch geestelijk verzorger bij defensie, gingen mee en verleenden geestelijke bijstand. Een blik in hun dagboek.

    3

    Breng onze geliefden thuis!

    Naast ons twee vrachtplaten met een onheilspellende vracht:

    twintig lege doodskisten

  • 4GV Present | Herfst | 2014

    rechercheur van het LTFO loopt de bus door en laat iedereen op zijn smartphone fotos zien van de ceremonie die op datzelfde moment plaatsvindt op de militaire vliegbasis Eindhoven. Fotos die direct doorgestuurd worden door zijn vrouw die thuis op de TV alles volgt. Het doet ons goed om te zien hoe het in Nederland verder gaat.

    Vrijdag 25 juli, CharkowHet is de derde dag op de facility en vandaag zal de laatste bodybag uit de trein zijn weg naar een kist vinden. Morgen is de dan voorlopig laatste ceremonie. Het betekent hard doorwerken voor iedereen, maar niemand die dat erg vindt. Integendeel. De motivatie om dit zo snel en zo goed mogelijk te doen is enorm. Dit is mensenwerk. Die ochtend komt ook minister Timmermans langs om zijn dankbaarheid uit te spreken. Een prachtige toespraak waarvan een deel in het Russisch. Hij dankt daarbij de Oekraners voor de goede ondersteuning van de afgelopen dagen. En terecht. De vriendelijkheid en behulpzaamheid is groot, maar ook de plaatsvervangende schaamte dat dit in hun land is gebeurd, is me niet ontgaan. Zij hebben dit allemaal niet gewild. Ik moet denken aan de Oekraense mensen die in de buurt van de crashsite wonen. De mensen die de velden ingegaan zijn om de slachtoffers te zoeken. Gewone boeren, mijnwerkers, niet getraind om op deze manier met de dood geconfronteerd te worden. Maar wie is dat eigenlijk wel?

    Zaterdag 26 juli, CharkowHet is de laatste avond hier. Morgen terug naar Nederland. Er wordt over een gewapende missie gepraat. Ik word er

    wachten? Ik ga in gezelschap van een maatschappelijk werker en een psycholoog. We stappen in een Australische C17, een enorm ding. Ik kijk om me heen en zie politiemannen, marechaussees, landmachters en burgers. Ik zelf reis in burger, want het laatste nieuws was dat we in burger zouden reizen en werken. De n pakt zn vakliteratuur, de ander aait zn politiehond in de bench en weer een ander kijkt verwonderd om zich heen.

    Dinsdag 29 juli, CharkowHet eerste dat we doen - als Sociaal Medisch Team - is contact leggen met de diverse commandanten, zodat zij weten dat wij er zijn. Logistiek nog wel een uitdaging want we zijn op 15 km afstand van de staf gelegerd. De staf is eigenlijk ook meer werk in uitvoering. Per dag komen meer en meer mensen binnen die geen idee hebben van wat hun rol zal zijn in het geheel. Eigenlijk was alles nog werk in uitvoering. Het enige dat helder is, is onze opdracht: bring them home. Ondertussen voer ik gesprekken met heel veel wachtende forensisch specialisten. Wat me raakt is de ontzettende gedrevenheid en bereidheid die ik bij iedereen beluister. Een gedrevenheid om aan de slag te kunnen. Om iets te kunnen betekenen voor de nabestaanden in Nederland, Australi en Maleisi.

    Woensdag 30 juli, CharkowOndertussen tekent zich een plan af hoe we aan het werk kunnen. Er zal een Forward Operating Base (FOB) worden ingericht en in overleg met een arts en het SMT besluiten we dat ik meega met de eerste club die de FOB gaat inrichten. Woensdagnacht vertrek ik. Bij het omhangen van het scherfvest die vroege ochtend besef ik meer en meer dat we ons in een oorlogsgebied begeven.

    Donderdag 31 juli, onderweg naar Soledar De verplaatsing duurt een eeuwigheid. Dat is logisch aangezien we diverse roadblocks passeren die steeds indrukwekkender opgetuigd zijn, met divers militair materieel. Bij elke roadblock moet onderhandeld worden over onze doorgang. Rond 15 uur komen we aan in wat ons onderkomen gaat