Pernott update 1.1

Embed Size (px)

Text of Pernott update 1.1

  • 10.G Pernott

  • Joan is een populariteitssim wiens levenswens de top van de carrire sport behalen is.

    4 slordig/netjes

    7 verlegen/spontaan

    8 lui/actief

    3 serieus/speels

    3 humeurig/aardig

  • Joan was tevreden met hoe het allemaal ging sinds ze een tijdje haar eigen optrekje had.

    Veel andere Sims woonden hier niet in de buurt en in de korte tijd had ze nog geen echte

    vriendschap gesloten, maar het begon te komen.

    Zoals altijd was de kamer lichtelijk rumoerig en ze moest dan ook moeite doen om

    zich verstaanbaar te maken.

    Jongens, ik weet niet wie er trek heeft, maar ik heb hier lunch!

  • Het bezoek bedankte beleefd en plofte op de bank neer. Joan had niet lang hoeven

    na te denken voor ze besefte dat het volk allemaal een beetje afstandelijk was hier. Ze

    keek er dan ook zowat van op toen er toch iemand naast haar ging zitten.

    Hoi, zei de vrouw met rood haar. Ik weet niet of je me nog herinnert maar ik ben

    Jessica. Ze glimlachte vrolijk naar Joan, wat Joan hetzelfde liet doen.

    Joan, schudde ze Jessicas hand met volle mond.

  • Joan en Jessica raakten aan de praat over van alles en nog wat. Zo kwam het dat

    het donker was voor ze er erg in hadden. Joan keek over haar schouder.

    Ik weet dat mijn huisje klein is en ik heb buiten niet echt comfortabele zitplekken, maar

    ik denk dat het wat betreft de warmte beter te harden is daar dan hier binnen. Wie

    heeft er zin om mee naar buiten te gaan?

    Joan was blij te zien dat Jessica direct naast haar bij de voordeur stond. Wat ze had

    gehoopt, gebeurde: nu er n schaap over de dam was, volgden er meer.

  • Het bleek toch best gezellig te zijn. De Sims die ze allemaal had uitgenodigd in

    het voorbijgaan, bleven plakken tot na middernacht. Rond een uur of n stapte Joan

    onder de douche.

    Zo, ik vind het wel welletjes allemaal, mompelde ze met een gaap.

  • Ze was blij, toch zo dolblij, dat ze pas om twee uur s middags zou worden opgehaald

    door de carpooler. Vroeg opstaan, nee, dat was totaal niet Joans ding. Ze ging liever

    naar bed op de tijdstippen dat normale Sims zo ongeveer wakker begonnen te worden.

  • In de vergetelheid om haar wekker te zetten, schrok Joan overeind toen de deurbel

    ging en Michelle stond aan de deur: ze wilde bijkletsen over de avond ervoor, maar Joan

    had geen tijd.

    Dat stomme rotpak ook, mompelde ze in zichzelf. Ze schaamde zich dood. Maar

    gelukkig had ze wel een beetje aan work outs gedaan de laatste tijd. Hopelijk mocht dat

    wat baten en zou ze zo een wit voetje halen bij haar baas

  • Om zeven uur kwam ze pas thuis na een vermoeide werkdag. Ze had wel geluk: de

    baas had haar inderdaad promotie gegeven.

  • Hij zei dat ze net niet goed genoeg was

    geweest om haar nog hoger op te laten gaan, dus Joan wist wat haar te wachten stond.

  • Woensdag ging ze dan ook met veel goede moed naar haar werk.

    Dit pakje ziet er tenminste al beter uit. Maar natuurlijk kwam er nu niemand haar een

    bezoekje brengen wat haar eraan deed denken dat ze Bruce nog had willen bellen. Dat

    was er natuurlijk volledig bij in geschoten.

  • Krijg nou wat, dacht Joan bij thuiskomst. Jessica staat voor de deur. Even dacht ze dat

    het ook maar toevallig was, maar toen begon ze enthousiast te zwaaien.

    Joan! Riep ze verrukt.

    H, Jessica! Joan kon het niet laten de verbazing in haar stem niet door te laten klinken. Wat een timing, ik kom net thuis van mijn werk.

    Ik zie het. Vanochtend had ik je willen bellen, maar ik heb je nummer niet.

    Joan was blij dat er weer eens wat leven in haar buurt was.

  • De rest van de week besloot ze zich wat meer te richten op haar nieuwe vrienden

    dan haar werk. Zo nodigde ze ook Bruce uit, aangezien ze dat al drie dagen ervoor willen

    doen.

    Bruce, leuk dat je wilde komen!

    Goed je te zien. Hoe gaat het?

  • Eigenlijk was Joan vooral moe, maar dat wilde ze Bruce niet vertellen. Het enige dat ze

    hem wilde vertellen, is dat ze een oogje op hem had. Aan Bruce reactie te merken, zat

    hij er totaal niet mee.

  • Aan het eind van de avond had Joan het helemaal gemaakt.

    Ik vind het jammer om te zeggen, maar Ik moet morgen weer op tijd op en nou ja,

    ik vond het gezellig. Bruce slaakte een zucht toen hij een vlugge zoen op Joans wang

    drukte.

    Joan grijnsde dat het wederzijds was. Stiekem was ze wel een beetje blij dat Bruce

    wegging, want al wilde ze het eigenlijk niet toegeven ze was echt doodmoe. Sinds

    haar tienertijd ging ze laat naar bed, maar nu trok ze het niet meer. Ze had slaap nodig.

  • Een paar dagen later begon de herfst om de hoek te kijken. Het was nu alweer twee

    dagen geleden dat Bruce over de vloer was geweest. Afwezig stond Joan de bladeren

    die uitgespreid over de grond lagen bijeen te harken. Moest ze hem uitnodigen of moest

    ze het niet doen? Ze vond hem leuk, maar moest ze werkelijk verder gaan dan ze al

    was gegaan? Haar werk was belangrijk en ze was gek op anderen om zich heen. Maar

    wilde ze werkelijk meer dan vrienden met Bruce zijn?

  • Die gedachte maalde de hele dag door Joans hoofd. Ze probeerde haar gedachten te

    verzetten door te trainen voor haar werk, maar het was tevergeefs. Zelfvoldaan vanwege

    de nieuwe vaardigheden die ze zichzelf had aangeleerd, begon ze aan het avondeten.

    Toch zat Bruce nog in haar achterhoofd.

  • Misschien kon ze hem beter vergeten. Als ze het ver wilde schoppen in haar leven,

    moest ze jongens uit haar hoofd zetten Toch?

  • Met nog steeds diezelfde twijfels werd het winter. Joan werkte dag in dag uit aan haar

    conditie en zette Bruce uit haar hoofd.

  • Zelfs rond kerst had Joan geen vrij genomen. Op een ochtend wilde ze buiten de krant

    gaan halen toen Bruce plots voor haar neus stond.

    Dus het is waar, zei hij lachend. Je leeft nog!

    Joan kon het niet laten te lachend. Tsja, wat kan ik zeggen begon ze ongemakkelijk.

    Ik ben heel erg druk geweest. Ik wil graag zo goed mogelijk voor de dag komen op

    mijn werk, zie je. Ze voelde zich lullig, maar het was niets dan de waarheid.

  • Nu ze Bruce vriendelijke, bruine ogen weer had gezien, kon ze het niet laten. Van het

    n kwam het ander en Bruce bleef eten.

    Het spijt me voor het eten. Dat het aangebrand is enzo.

    Bruce wuifde het weg. Het valt best mee.

    Joan keek Bruce met grote ogen aan. Allebei tegelijk begonnen ze te lachen.

    Ok, je hebt gelijk. Het had misschien beter gekund. Maar dat maakt het er niet minder

    lekker op, vind ik.

  • Joan stond snel op om de lege borden weg te ruimen zodat Bruce niet zag dat ze

    bloosde. Wat ze niet verwacht had, was dat hij ook op zou staan. Hij legde zijn hand op

    haar wang en Joan hield haar adem in.

    Of het eten nu een beetje aangebrand is of niet het kan toch niet tippen aan jouw schoonheid.

    Joan voelde hoe haar hart even oversloeg. Zoiets had een jongen nog nooit tegen haar

    gezegd. Als ze eerlijk tegen zichzelf was, wist ze ook wel dat ze het niet kon ontkennen.

  • Haar verlangen naar hem was niet afgenomen de afgelopen tijd. Het had alleen maar

    toegenomen. Ze wilde niets liever dan Bruce voor zich alleen hebben, Bruce niet weg

    hoeven sturen na het eten. Haar werk niet als het enige belangrijke punt in haar leven

    zien. Ja, ze wist het zeker. Ze wilde hem bij zich hebben voor de rest van haar leven.

  • Sinds die dag woonde Bruce bij Joan in huis. Door alle keren dat ze promotie had

    gemaakt en het saldo dat Bruce wilde delen nu ze officieel samenwoonden, hadden ze

    de mogelijkheid het huisje te verbouwen. Het was nog steeds niet erg groot, maar groot

    genoeg om met zijn tween te wonen. Het was zeker ideaal voor carriregerichte Sims.

  • Bruce is namelijk een rijkdomsim. Hij wil graag de top behalen in de commercie, dus

    oefent hij vast voor die baan. Ja, alvast. Hij is nu nog gastheer in de horeca

  • Joan was gelukkiger dan ze ooit had gedacht te zijn. Nu ze Bruce niet meer zo continu in

    haar achterhoofd had, merkte ze dat ze zich weer veel beter op haar conditie kon

    focussen. Haar baas had haar zelfs een boksbal cadeau gegaan, zodat ze nog beter

    werd. Veel ruimte in hun kleine huisje was er niet voor het gevaarte, maar in de

    hobbykamer paste het ding net.

  • De eerstvolgende dag dat Joan en Bruce beiden vrij hadden, besloten ze naar de

    kledingzaak in Sandbar te gaan. Bruce kon wel een nieuwe outfit gebruiken. Hij zelf

    interesseerde zich weinig voor mode, maar Joan kon hem toch zover krijgen door te

    zeggen dat ze dan met hun nieuwe auto zouden gaan en hij mocht rijden.

  • Een klein uurtje later zaten ze buiten op een bankje te kijken naar de schommelende

    kinderen voor hen. Joan legde een arm om Bruce heen.

    Nu hebben we wel kleren voor je, maar we moeten nog wel wat aan je haar gaan doen,

    hoor.

    Wat is er mis met mijn haar?! Bruce was niet boos, maar verbaast. Was er echt wat mis

    met zijn haar?

    Joan richtte haar blik op de grond en probeerde niet te laten zien dat ze moest lachen.

  • Wat vindt je nu zelf van het kapsel? vroeg Joan een paar uur later nadat ze langs

    waren geweest bij een kennis van een vriend van haar.

    Weet je zeker dat dit kapsel me wel staat?

    Joan begon te lachen. O, schat, wat ben je me er n.

    Nu moest Bruce zelf ook lachen. Ok, misschien was ik ook al